پژوهش حاضر تاثیر عوامل فردی، آموزشی، اجتماعی - فرهنگی، کالبدی و سبک مدیریت (مشارکتی - آمرانه) در شادابی مدارس را بررسی کرده است.روش پژوهش، توصیفی از نوع پیمایشی و نمونه مورد مطالعه شامل 282 مدیر، مشاور و مربی پرورشی بوده که به صورت تصادفی طبقه ای متناسب با حجم جامعه از مقطع متوسطه دخترانه شهر اصفهان انتخاب شده اند. به منظور تجزیه و تحلیل آماری داده ها نیز از روش های آماری t تک متغیره، آزمون F تک متغیری و چند متغیری، تحلیل عاملی و آزمون های تعقیبی مناسب استفاده شده است.نتایج پژوهش نشان داد که عوامل فردی، آموزشی، اجتماعی - فرهنگی، کالبدی و سبک مدیریت مشارکتی در شادابی مدارس موثر بوده و بین نظرات مدیران، مربیان پرورشی و مشاوران در این زمینه تفاوت معناداری مشاهده شد و تنها در زمینه های عوامل فردی و سبک مدیریت آمرانه تفاوت معناداری مشاهده نشد.

تعیین مقدار برداشت مجاز Bromus tomentellus می تواند در حفظ و بهره برداری صحیح از آن مفید باشد و بقای آن را تضمین کند؛ این تحقیق نیز با همین هدف انجام گردید. تیمارهای آزمایشی شامل چهار شدت برداشت 25، 50 و 75 درصد و شاهد (بدون برداشت) بودند. نتایج بدست آمده در قالب طرح اسپلیت پلات در زمان در چهار سال 1386 تا 1389 در نرم افزارهای SAS و IRRISTAT مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج بدست آمده نشان داد که اثر سال، شدتهای مختلف برداشت و اثر متقابل سال و شدتهای مختلف برداشت بر روی تولید علوفه و شادابی گونه Br.tomentellus در سطح یک درصد معنی دار بود. تیمار شاهد با شدت برداشت 25 درصد از لحاظ آماری اختلاف معنی داری نداشت. مقایسه دو شدت برداشت 25 و 50 درصد نیز حکایت از عدم اختلاف معنی دار بین این دو تیمار داشت. با افزایش شدت برداشت به میزان 50 و 75 درصد میانگین تولید به طور معنی داری نسبت به شاهد کاهش یافت. البته میانگین تولید و شادابی از سال 1386 تا سال 1389 روند نزولی داشت، که علت این امر کاهش شدید میانگین تولید و شادابی در شدت برداشت 75 درصد بود؛ سایر تیمارهای شاهد، 25، 50 درصد، در طول این 4 سال روند تقریبا یکسانی داشتند. بر اساس تجزیه AMMI، مولفه اصلی اثر متقابل اول (IPC1) در سطح 1 درصد معنی دار شد، به طوری که این مولفه 99.19 درصد از مجموع مربعات اثر متقابل را بیان نمود. بای پلات اولین مولفه اصلی اثر متقابل و میانگین تولید نشان داد که تیمار 75 درصد دارای کمترین میزان تولید و پایداری و تیمار 50 درصد دارای بیشترین پایداری بود و میزان تولید آن از میانگین تولید بیشتر بود. بنابراین با توجه به نتایج بدستامده می توان شدت برداشت 50 درصد را برای این گونه در نظر گرفت که شادابی و سلامت گیاه نیز در طول سالیان متمادی حفظ گردد.

بهره برداری اصولی و مناسب از گیاه در مرتع یکی از اصول پایداری تولید در اکوسیستم های مرتعی است که موجب بهره گیری مداوم و اقتصادی از مرتع می گردد. برای نیل به پایداری و تداوم تولید در مراتع استپی، مطالعه اثر شدت های مختلف برداشت بر تولید علوفه و بنیه و شادابی گونه Stipa arabica از سال 1386 تا 1389 در سایت سه اصفهان به اجرا درآمد. تیمارهای آزمایشی در هر بلوک شامل چهار شدت برداشت 25، 50 و 75 درصد و شاهد (بدون برداشت) بودند. در هر تیمار 10 پایه از گونه به عنوان تکرار مورد نظر قرار گرفته که بر روی هر یک متغیرهای وابسته مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج بدست آمده با آزمایش فاکتوریل در قالب بلوک های کامل تصادفی با ده تکرار و به مدت چهار سال در سایت سه اصفهان در نرم افزار SAS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان دادند که تولید علوفه گونه Stipa arabica در اثر برداشت های مختلف از لحاظ آماری معنی دار نمی باشد و تا 75 درصد هم می توان از این گونه برداشت نمود، منتهی در شدت برداشت سنگین از میزان بنیه و شادابی این گونه در طول سال های مورد آزمایش کاسته شد؛ به طوری که میزان شدت برداشت در سال های مختلف در سطح 1 درصد معنی دار شد و در طول 4 سال به تدریج میزان تولید کاهش یافت. با توجه به داده های طرح میزان شدت برداشت برای گونه Stipa arabica در این منطقه، به میزان 50 درصد پیشنهاد می گردد تا سلامتی و شادابی این گونه نیز در طول سال های برداشت حفظ شود.

وضعیت یکی از شاخصهایی است که در مدیریت مراتع مورد ارزیابی قرار گرفته و در برنامه ریزی از آن استفاده می شود. روشهای متعددی برای ارزیابی این شاخص در اختیار می باشد. روش بکار گرفته شده در تحقیق حاضر روش چهار عاملی بوده است، برای انجام این بررسی رویشگاههایی در مناطق استپی استان یزد انتخاب شدند. در هریک از رویشگاههای انتخابی یک منطقه معرف انتخاب شد و در مجموع 15 سایت در مناطق معرف تاسیس گردید، برای هر یک از این سایتها در هر سال عوامل پوشش سطح خاک، درصد تاج پوشش، ترکیب گیاهی و بنیه و شادابی گیاهان به مدت 5 سال اندازه گیری و ارزیابی شدند. نتایج آزمون آماری تغییرات امتیاز فاکتورها در سالهای مختلف حاکی از عدم وجود تفاوت معنی دار میان امتیاز عوامل پوشش سطح خاک، درصد تاج پوشش، ترکیب گیاهی و بنیه و شادابی گیاهان مربوط به سالهای متفاوت است ولی آزمون آماری تغییرات امتیاز عوامل مطالعاتی در میان سایتهای مختلف نشانگر وجود تفاوت معنی دار بین امتیاز فاکتورها در میان سایتها بود. به غیر از عامل بنیه و شادابی که در سایتهای مختلف هم همانند سالهای متفاوت از لحاظ آماری امتیازش معنی دار نشد اما تغییرات میزان بارندگی در سالها و سایتهای مختلف از لحاظ آماری معنی دار بود. بر این اساس به منظور بررسی تاثیر هرکدام از عوامل در تعیین وضعیت مرتع در بروز تغییر در وضعیت ارزیابی شده طی سالهای مورد مطالعه به مقایسه امتیازات کسب شده هریک از چهار عامل در سایتهای مختلف اقدام گردید. این مقایسه ها با استفاده از روش تحلیل مولفه اصلی (رسته بندی) و خوشه بندی بین امتیاز عوامل در سایتهای مختلف صورت پذیرفت و سایتهای مناسب از لحاظ وضعیت مرتع، پوشش گیاهی و خاک تفکیک و مشخص گردید، همچنین همبستگی میان عوامل مورد مطالعه با امتیاز وضعیت مرتع مشخص نمود که از لحاظ آماری عامل بنیه و شادابی با امتیاز وضعیت مرتع ارتباط معنی داری ندارد و این عامل در مناطق خشک نقش بسزایی در تعیین وضعیت مرتع ایفا نمی کند. به طور کلی مراتع استان یزد به طور عمده در طبقه ضعیف تا متوسط قرار داشتند و گرایش وضعیت مراتع این استان در طی دوره پنج ساله مورد مطالعه ثابت بود.

وضعیت، یکی از شاخصهایی است که در ارزیابی مدیریت مراتع مورد استفاده قرار می گیرد. روشهای متعددی برای ارزیابی این شاخص در اختیار می باشد. روش به کار گرفته شده در تحقیق حاضر روش چهار عاملی بوده که برای انجام این بررسی رویشگاههایی در مناطق استپی استان اصفهان انتخاب شد. در هر یک از رویشگاههای انتخابی یک منطقه معرف انتخاب شد و در مجموع 8 سایت در مناطق معرف تاسیس گردید، برای هر یک از این سایتها در هر سال عاملهای پوشش سطح خاک، درصد تاج پوشش، ترکیب گیاهی، بنیه و شادابی گیاهان به مدت 8 سال اندازه گیری و برآورد شدند. نتایج نشان داد که تفاوت بین سایتهای مورد مطالعه از لحاظ عاملهای مورد بررسی یعنی خاک، تاج پوشش گیاهی، ترکیب، بنیه و شادابی و بارندگی در سطح احتمال یک درصد معنی دار بوده است. همچنین همبستگی بین بارش سالانه و امتیاز وضعیت معنی دار بوده است، به طوری که این همبستگی در مورد تفاوت وضعیت سالهای مختلف در یک سایت متفاوت بوده، به نحوی که در دو عامل بنیه و شادابی و درصد پوشش معنی دار و در دو عامل خاک و ترکیب گیاهی معنی دار نبوده است. همچنین بین امتیاز تمامی عوامل تشکیل دهنده وضعیت و امتیاز وضعیت همبستگی مثبت وجود داشته است. نتایج تجزیه و تحلیل خوشه ای نشان داد که سایت های علویجه، شمال شهرضا و چرمشهر در یک گروه، سایت های موته، شورآباد، گلپایگان در یک گروه و دو سایت کمشچه و جنوب شهرضا در یک گروه قرار گرفته اند. دو سایت کمشچه و جنوب شهرضا هم از نظر پوشش، تولید، خاک و هم از نظر وضعیت بدترین شرایط را در میان سایت های مورد مطالعه داشتند که در یک گروه قرار گرفته اند. سه سایت علویجه، شمال شهرضا و چرمشهر شرایط ضعیفی دارند، ولی شرایط آنها بهتر از دو سایت قبلی است و نهایتا بقیه سایت ها هستند که با توجه به بارش، تولید و پوشش و خاک بهتر، وضعیتی بهتر از سایر سایت ها دارند. بطور کلی مراتع استپی استان اصفهان در طبقه ضعیف تا خیلی ضعیف قرار داشتند و گرایش وضعیت این مراتع در طی دوره هشت ساله ثابت بود.

تاکنون مطالعه ای در زمینه رابطه بین تاریخ کاشت و بنیه رشد بذر سویا در ایران انجام نشده است. در این راستا، سه رقم سویا به نامهای ویلیامز، اس.آر.اف و پرشینگ در تاریخهای مختلف در شرایط مزرعه کشت و بذور آنها در مرحله رسیدگی کامل برداشت گردید. آنگاه درصد و سرعت ظهور گیاهچه و همچنین طول و وزن خشک ریشه چه، ساقه چه و کل گیاهچه بذور برداشت شده با انجام آزمایشاتی در شرایط آزمایشگاه و گلخانه اندازه گیری شد. آزمایشات به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با 3 تکرار انجام شدند. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که در هر سه رقم مورد آزمایش (در دامنه تاریخهای کاشت مورد بررسی از 20 فروردین تا 13 تیر) با تاخیر در کاشت درصد ظهور گیاهچه به طور قابل توجهی افزایش یافته است به طوری که متوسط درصد کل ظهور گیاهچه از 18.7 درصد (تاریخ کاشت 20 فروردین) به 64.2 درصد (تاریخ کاشت 13 تیر) رسید. همچنین، نتایج نشان دهنده افزایش نسبی سرعت ظهور گیاهچه به موازات تاخیر در کاشت می باشد. البته، تغییرات سرعت ظهور در مقایسه با درصد ظهور گیاهچه بسیار کمتر بود. همچنین، طول و وزن خشک ریشه چه و ساقه چه در بذور به دست آمده از تاریخهای کاشت زودتر کمتر از تاریخهای کاشت دیرتر بود. به بیان دیگر، در سال انجام این آزمایش بذور به دست آمده از تاریخهای کاشت تاخیری (اواخر خرداد و اوایل تیر) نسبت به بذور تاریخهای کاشت زودتر (فروردین و اردیبهشت) در شرایط محیطی گرگان با شرایط مساعدتر محیطی روبرو شده و دارای بنیه رشد بذر بالاتری بودند.

هدف از این مطالعه، بررسی شدت های مختلف برداشت بر ویژگی های زایشی و رویشی دو گونه Teucriumpolium و Helichrysum globiferumدر منطقه قره باغ می باشد. در این تحقیق ابتدا اقدام به انتخاب یک منطقه مناسب و کلیدی به مساحت 0. 5 هکتار در منطقه مورد مطالعه شد و در سال اول حصارکشی و قرق شد. 40 پایه متوسط و هم اندازه انتخاب و برداشت های 25، 50 و 75 درصد و تیمار شاهد بر روی آن ها اعمال شد (هر 10 پایه یک تیمار). برداشت به صورت ماهیانه به وسیله قیچی باغبانی و در فصل چرای منطقه صورت گرفت. تاثیر برداشت با بررسی تغییرات ایجاد شده در خصوصیات فنولوژیکی، تولید علوفه، ساقه های زایشی، بنیه و شادابی، مرگ و میر و ارتفاع دو گونه گیاهی مطالعه شد. داده های مربوط به تولید و بنیه و شادابی با طرح آماری اسپیلیت پلات در زمان در قالب طرح پایه کاملاً تصادفی با پنج تکرار و مدت چهار سال در نرم افزار SAS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج مطالعات آماری اثرات سال و درصد برداشت بر تولید علوفه گونه های مورد مطالعه نشان داد که اثر سطوح مختلف برداشت، سال های مختلف و اثر متقابل آن ها بر تولید علوفه و بنیه و شادابی در سطح یک درصد معنی دار می باشد. با توجه به یافته های پژوهش شدت برداشت 50 درصد برای گونه T. polium و 25 درصد برای گونه H. globiferum مناسب می باشد.